Helaas staat ouderengeneeskunde in het algemeen en verpleeghuiszorg in het bijzonder in de huidige maatschappij in een negatief daglicht. Jong en productief is de norm en we denken liever niet aan de mogelijkheid dat we chronisch ziek en afhankelijk worden. Een mogelijkheid die met het voortschrijden van de medische techniek al maar reëler wordt voor de meesten van ons. Zorgen heeft een negatief imago en zorg nodig hebben al helemaal. Het verpleeghuis is een doembeeld en iedereen neemt zich voor daar nooit terecht te komen.
Zelfs binnen de medische wereld wordt er neerbuigend gekeken naar het verpleeghuis en het specialisme ouderengeneeskunde. Ik herinner mij nog goed hoe de prof in het academische ziekenhuis mij letterlijk voor gek verklaarde toen ik durfde te beweren dat ik verpleeghuisarts wilde worden. Als dit de norm is en daar lijkt het op, staat ons nog een hele klus te wachten.
Maar… wij gaan de uitdaging aan!
Ouderengeneeskunde is namelijk leuk en boeiend. Je werkt in een multidisciplinair team, je bouwt langdurige contacten op met patiënten en hun familie. Het is enorm breed. Het ene moment ontsla je iemand na een revalidatietraject bij een CVA, het andere moment kun je iets betekenen in de laatste fase van iemands leven. Een fase gekenmerkt door kwetsbaarheid en afhankelijkheid. Om dan het verschil te maken, dat is de kunst.
Het vak ouderengeneeskunde is niet iedereen gegeven en is zeker niet makkelijk. Zoals een specialist ouderengeneeskunde hartkloppingen krijgt bij de gedachte in een operatiekamer te moeten staan, zo zal een chirurg moeite hebben om zich staande te houden op een PG afdeling. Hoewel je vaak andere geluiden hoort, is het ene vak niet beter of belangrijker dan het andere. Wie anders beweert, nodig ik graag uit om een dag mee te lopen en zelf de dynamiek van ons vak te ervaren.
Ouderengeneeskunde kenmerkt zich door de brede blik, het oog voor de cliënt en diens omgeving. Het is bij uitstek een vak van doen en laten. Een belangrijke vraag binnen ons vak is: moet alles wat kan?
Als specialist ouderengeneeskunde krijg je te maken met veel ethische vraagstukken, zoals palliatieve sedatie, euthanasie en wel of niet ingrijpen bij vergevorderde ziektebeelden. Ook ben je betrokken bij complexe vraagstukken, zoals probleemgedrag bij dementie, multimorbiditeit en polyfarmacie.
Hoewel de naam anders doet vermoeden, heb je als specialist ouderengeneeskunde niet alleen met ouderen van doen. Ook jongeren kunnen chronisch ziek worden en intensieve zorg en behandeling nodig hebben. Denk bijvoorbeeld aan ziekten als MS, Parkinson en hersenletsel door een trauma. Ons vak wordt daarom ook wel omschreven als het specialisme voor kwetsbare ouderen én chronisch zieken.
Ouderengeneeskunde is niet beperkt tot het verpleeghuis, het vak gaat meer en meer naar de eerste lijn. Specialisten ouderengeneeskunde komen bij mensen thuis om te adviseren in zorg en behandeling, werken samen met huisartsen in het verzorgingshuis en draaien soms spreekuur in een huisartspraktijk. Geen enkele dag is hetzelfde.
Binnen de ouderengeneeskunde kun je verder specialiseren in de palliatieve zorg (hospice), revalidatiegeneeskunde en de psychogeriatrie. Hiervoor zijn aparte kaderopleidingen ingericht, die je kunt volgen na je specialisatie tot ouderengeneeskundige. Er zijn dus voldoende mogelijkheden om te groeien en jezelf te profileren. Ook wetenschappelijk onderzoek en promotie-onderzoek behoort tot de mogelijkheden. Indutten is er dus zeker niet bij.
Het vak ouderengeneeskunde is voortdurend in ontwikkeling. Er staan ons nog vele nieuwe uitdagingen te wachten, niet in de laatste plaats door de grote stijging van het aantal ouderen met een chronische ziekte (met name dementie) dat ons in de nabij toekomst te wachten staat. Het vak heeft behoefte aan jonge artsen die deze uitdaging aan durven gaan, enthousiast zijn voor het vak en zich niet bekommeren om de mening van een academische prof!
Durf jij het aan?
Loading ...