Verenso Jaarcongres 2010

Gisteren was het Verenso Jaarcongres, dit keer in Orpheus in Apeldoorn met als thema: Dementie Verhelderd. Natuurlijk is het jaarcongres bedoeld om kennis te verdiepen en uit te wisselen, maar eigenlijk is het ook ieder jaar weer een hartstikke leuke reünie. Je ziet bekende en minder bekende SO’s en aanverwanten en bent ook weer op de hoogte van het laatste nieuws, zowel on- als off-topic.

Het thema Dementie Verhelderd sloot prachtig aan bij de kaderopleiding PG, waarbij we voor de volgende bijeenkomst ons moeten verdiepen in PG diagnostiek. Gisteren werden we weer even bij gepraat over de laatste stand van zaken op het gebied van biomarkers en beeldvorming. Ook de parallelsessie over de grote 4 in de PG wereld en bijbehorende klinische kenmerken vond ik zeer nuttig.

Het meest is me echter de plenaire presentatie van Cees Hertogh over de ethische dilemma’s van dementie bij gebleven. Zijn presentatie droeg als titel ‘Dementie, geheugenziekte of ziekte van het zelf? De morele opgave van dementie.’ Zijn boodschap gaat me aan het hart. Er gaat heel veel geld naar fundamenteel onderzoek gericht op het vinden van een behandeling voor dementie. Dit onderzoek levert op dit moment nog maar bar weinig op. Het is niet moeilijk, zo schetst Hertogh, om geldschieters te vinden voor fundamenteel onderzoek, want de angst om dement te worden en onze waardigheid – ons zelf – te verliezen is iets wat ons allen verbindt. Ondertussen stijgt het aantal mensen met dementie exponentieel. We zouden al het onderzoeksgeld ook kunnen uitgeven om hen beter te kunnen begeleiden in het behoud van hun waardigheid. Waardigheid is niet iets wat je in jezelf vindt, maar wat je aan je omgeving ontleent. Of zoals Hertogh citeerde uit een autobiografie van een man met dementie: ‘I am human too’!