9. Wintertijd

In januari startte ik een blog om te schrijven over mijn ervaringen als AIOS ouderengeneeskunde. Op 8 januari werd ik ziek en op 10 januari bewees een PCR-test dat ik opnieuw corona had. Een lange revalidatie periode begon en afgelopen zomer begon ik weer met werken. Het werd tijd om ook de blog weer bij te gaan houden.

Afgelopen zondag ervaarde ikzelf een stukje desoriëntatie in tijd. Mijn vriend en ik waren niets vermoedend naar bed gegaan. Nou ja, een week eerder hadden we er nog over gehad dat de klok op 31 oktober de klok verzet werd en bedacht dat we het niet moesten vergeten, omdat we om 10:00 een verjaardag hadden.

Zolang ik me kan herinneren heb ik een hekel gehad aan de klok verzetten, of dat nu vooruit of achteruit was. Mijn biologische klok is namelijk vrij stipt. Standaard word ik altijd rond 7 uur wakker. Dat houdt in dat ik in de herfst de eerste week om 6 uur wakker word en in de lente van schrik ongeveer tegen het plafond spring om 7 uur, omdat de wekker dan afgaat. Vooral toen ik jonger was, had ik zo’n verschrikkelijke wekker, waarin alarm ook betekende dat die afging alsof er een grote brand was.

Maar ik dwaal af. Afgelopen zondag werd ik in mijn beleving dus om 7 uur wakker en stond niets vermoedend op. Het wennen aan de nieuwe tijd begint normaal gesproken al op de eerste dag door mezelf te dwingen in bed te blijven tot de nieuwe 7 uur, maar nu stond mijn wekker nog niet op de nieuwe tijd en was ik om zes uur al aan het breien aan de trui van mijn vriend. Hij kan nooit tegen me zeggen dat ik niet toegewijd was als hij niet af is voor kerst. Ik kwam pas achter de juiste tijd toen ik een uur later (blijkbaar had ik het half 7 nieuws ook gemist) dat het zeven uur ANP nieuws begon. Inmiddels was mijn vriend ook wakker, want we hadden tenslotte een feestje van ons neefje. Mijn vriend vond het wel prima om weer naar bed te gaan, maar mijn biologische klok was het daar uiteraard niet mee eens. Dus ik had alvast een kerstkaart gemaakt, tien toeren van de trui gebreid en een eerste versie van de deze blog op papier gezet. En dat alles voor half 8 op zondagmorgen. Soms is een beetje desoriëntatie niet verkeerd.

8. Heilige boekjes

In januari startte ik een blog om te schrijven over mijn ervaringen als AIOS ouderengeneeskunde. Op 8 januari werd ik ziek en op 10 januari bewees een PCR-test dat ik opnieuw corona had. Een lange revalidatie periode begon en sinds de zomer ben ik weer met werken. Het werd tijd om ook de blog weer bij te gaan houden.

Soms heb je gewoon momenten dat er chaos ontstaat. Bij mij gebeurt dat regelmatig, vooral tijdens drukke diensten en al helemaal sinds ik corona heb gehad, wordt mijn hoofd een grote warboel. Dan is het niet gek dat ik niet alles onthoud wat er wordt gezegd in een gesprek en daarom schrijf ik altijd mee, of dat nu bij een gesprek met mijn supervisor is of met een verpleegkundige die wat aan me vraag.

Ik heb dus ook twee heilige boekjes, sinds ik weer aan het werk ben (voorheen was dat er maar eentje). De ene is voor de planning en is geordend. Die gebruik ik om orde te scheppen in alle ‘to do’s’ en afspraken. Het andere is een notitieboekje en is net zo’n chaos als de werkdagen (of voorheen diensten) kunnen zijn. Deze gebruik ik voor notulen, gedachtekronkels en notities. De twee boekjes zijn mijn externe geheugen en als ik ze zou kwijtraken heb ik een groot probleem.

Soms vraag ik me wel eens af of dat is hoe het voelt als je Alzheimer hebt. Je raakt steeds meer ‘boekjes’ van je leven kwijt en in de boekjes die je nog wel hebt missen enkele pagina’s, waardoor gebeurtenissen uit het verleden in elkaar lijken over te lopen. Het moet één grote chaos zijn in je hoofd en ik kan me dus heel goed voorstellen dat je er boos van wordt. Hoe frustrerend is het niet dat je weet dat je zou moeten weten hoe de persoon voor je heet, maar je het gewoon niet kunt zeggen?

Natuurlijk kan ik af en toe ook niet op een naam of woord komen (ook dat is erger na corona), maar ik kan me niet voorstellen hoe het is om dat iedere dag te hebben. Gelukkig heb ik al mijn boekjes nog en kan ik, samen met de rest van het team, weer zorgen voor de bewoners die dat niet meer hebben, in de hoop dat wij een beetje terugbrengen wat zij zijn verloren.

7. Dokteren

In januari startte ik een blog om te schrijven over mijn ervaringen als AIOS ouderengeneeskunde. Op 8 januari werd ik ziek en op 10 januari bewees een PCR-test dat ik opnieuw corona had. Een lange revalidatie periode begon en nu begin ik weer met werken. Het werd tijd om ook de blog weer bij te gaan houden.

Het mag geen geheim zijn dat ik de afgelopen tijd veel administratief werk heb gedaan, dus dan is het niet zo verwonderlijk dat ik niet veel materiaal heb om over te schrijven. Ik bedoel wie is er nu geïnteresseerd in de zoveelste medicatiereview of behandelplan. Daarom was ik maar al te blij dat ik voor mijn vakantie een mailtje van een collega kreeg over het afnemen van een huidbiopt. Mijn verandermanagement opdracht was daarop gericht toen ik nog in opleiding was. Ik wilde invoeren dat een aantal artsen een biopt kunnen afnemen, zodat sommige patiënten niet meer naar het ziekenhuis hoeven om huidkanker te behandelen.

Dat was geen makkelijke opdracht in coronatijd, want plekjes op de huid vallen doorgaans niet onder spoedtaken en zoals iedereen inmiddels weet werd alleen spoedzorg gedaan in de allerheftigste periode. Maar bij ons zijn de bewoners al een tijd lang ingeënt en hebben we ook de normale zorg weer opgepakt. En dus zijn er ook weer huidbiopten nodig en die coördineer ik nog steeds. De patiënt waar mijn collega me over mailde, was een vrouw met twee verschillende huidafwijkingen en dus mocht ik mijn doktersspullen weer tevoorschijn halen om maar liefst twee biopten te doen.

Het voelde zo goed om weer gewoon met directe patiëntenzorg bezig te zijn, ook al was het maar voor een uur! Voor mijn vakantie heb ik het eerste biopt afgenomen en vandaag het tweede, waarbij ik een collega het leerde, zodat we voortaan met drie artsen een biopt kunnen afnemen. Toen ik mijn presentatie bij een van de terugkomdagen hield, kon ik nog niet zeggen dat ik een verandering te weeg had gebracht, maar nu kan ik dat wel. Deze patiënte kreeg een zalfje en hoeft dus in ieder geval voor het eerste plekje niet naar het ziekenhuis. Het is wachten op de uitslag van het tweede, maar ook hiervoor denk ik dat ze mogelijk alleen een zalf nodig heeft. Zij is blij, want ze hoeft niet naar het ziekenhuis en ik ben blij, omdat ik weer ouderwets kon dokteren.

6. De griep

In januari startte ik een blog om te schrijven over mijn ervaringen als AIOS ouderengeneeskunde. Op 8 januari werd ik ziek en op 10 januari bewees een PCR-test dat ik opnieuw corona had. Een lange en soms frustrerende revalidatie periode volgde en nu begin ik in het kader hiervan weer met werken. Het werd tijd om ook de blog weer bij te gaan houden.

In de laatste week van mijn vakantie zijn mijn vriend en ik in Steenwijk, op bezoek bij een vriendin die ik al heel lang ken, maar ook heel ver weg woont en met wie ik vooral via Whatsapp en via brieven (ja dat bestaat ook nog!) contact hou. Nu waren we echter in de buurt op vakantie en konden we ook op kraamvisite bij haar dochtertje van 9 weken oud. Toen we bij haar de wijk inreden zag ik een sticker op een elektriciteitskastje met Corona = Griep en als ‘griep’ patiënt wil ik daar wel wat over schrijven.

Na zeven, bijna acht maanden twee keer in de week fysiotherapie (inmiddels fitness op laag tempo) en één keer in de maand ergotherapie kan ik je vertellen dat deze ‘griep’ iets meer omhelst dan koorts en spierpijn. Ik moest op zoek naar nieuwe hobby’s, want zelfs de hele dag netflix kijken was te vermoeiend door alle prikkels. Het bleek dat ik knutselen nooit verleerd was en dat het hielp bij de prikkelverwerking tot grote vreugde van mijn nichtjes (‘tante Ylona, zullen we gaan knutselen?’). Daarnaast heb ik een nieuw systeem ontdekt om mijn vergeetachtigheid en concentratieverlies te compenseren (bullet journaling), waar ik mijn ander nieuw ontdekte hobby in kwijt kon (tekenen).

Na al deze maanden hou ik het net vol om tien uur in de week te werken en mijn helft van de licht huishoudelijke taken te doen. Mijn vriend sjouwt nog altijd de was naar beneden, zodat ik ze in de wasmachine kan doen en ook op vakantie viel het vies tegen hoeveel ik kon. In restaurants droeg ik oordoppen en ondanks dat ben ik na twee uur overprikkeld en moe. Na een uurtje zwemmen heb ik een halve dag nodig om bij te komen.

Ik heb een pauze in mijn studie moeten inlassen sinds maart, de anderhalve maand ervoor heb ik het nog geprobeerd, eigenwijs dat ik was. Volgende week start ik na mijn vakantie voor het eerst weer met een kleine afdeling met acht bewoners. Tot nu toe heb ik alleen administratieve taken gedaan. Maar nog steeds gaan de spoedgevallen naar een andere arts, want het overzicht dat je moet hebben in een spoedsituatie, heb ik nog niet voldoende. Daar moet ik nog wat langer voor revalideren.

Gelukkig hebben we sinds een paar weken een groepje met andere AIOS, die ook de ‘griep’ hebben. Je gunt het niemand om in hetzelfde schuitje te zitten, maar het is fijn te weten dat anderen met dezelfde dingen worstelen als jijzelf. En natuurlijk heb ik ook een hele begripvolle omgeving die geduld heeft en niet boos wordt als mijn vriend een keer alleen komt of dat we eerder vertrekken dan dat we pre-‘griep’ zouden doen.

Maar ik kan ook melden dat er wel vooruitgang inzit. Ik kan inmiddels weer twee trappen op lopen zonder helemaal uitgeput te zijn en alles wat ik nu gedaan heb op vakantie (fietsen, zwemmen, shoppen) ook al was het korter dan normaal had ik een paar maanden geleden niet gekund. Toch is er nog een lange weg te gaan voordat ik helemaal hersteld ben van de ‘griep’.