Co-assistent

Welke mogelijkheden zijn er om een coschap te lopen binnen de Zorgboog?

  1. De Zorgboog participeert in het coschap ouderenzorg van UMCN St. Radboud. Wij begeleiden twaalf co-assistenten per jaar, dat wil zeggen iedere maand een andere co-assistent.
  2. Daarnaast het is mogelijk om je keuze coschap bij ons te volgen. Dit kan vanuit alle geneeskunde faculteiten en is niet gebonden aan de universiteit van Nijmegen. Vraag zo nodig bij je faculteit naar de mogelijkheden om extern een keuzestage te regelen.
  3. Seniorcoschap / semi-artsenstage in jaar zes: ook hier geldt dat wij co-assistenten vanuit alle faculteiten kunnen plaatsen.

Laat je niet afschrikken door een eventuele lange reistijd: het is mogelijk om tijdelijk een tweekamer appartement te huren op het terrein van de Zorgboog tegen een zeer acceptabele huurprijs.

Het is geen probleem als je het coschap part-time wilt volgen, mits je faculteit hier natuurlijk ook mee instemt. Wij zijn voldoende flexibel om co-assistenten langer dan de standaard periode te begeleiden.

Waarom zou je vrijwillig een coschap ouderengeneeskunde doen?

Welke specialisatie je ook kiest (behoudens kindergeneeskunde) in ieder vak krijg je te maken met de groeiende populatie ouderen. Ervaring in de ouderengeneeskunde is dan bijzonder waardevol. Specifiek voor huisartsgeneeskunde, neurologie, interne, geriatrie en psychiatrie is ervaring (al is het als co-assistent) in de ouderengeneeskunde een pré.

Zorgboog

Waarom zou ik mijn coschap bij de Zorgboog lopen?

Het coschap bij de Zorgboog is gewoon heel erg leuk. Vraag het maar aan de collega’s die je voor gingen! Je werkt in een prettige en ontspannen sfeer. Je maakt kennis met complexe vraagstukken, zoals gedragsproblemen in de psychogeriatrie, maar leert ook te handelen bij kleine huisartsgeneeskundige problemen (welk zalfje is nu het meest geschikt voor deze huidafwijking?). Je ziet talloze ziektebeelden in verschillende fases van progressie en proeft van complexe ethische vragen. Iedere co-assistent is gekoppeld aan een vaste begeleider en deze is laagdrempelig toegankelijk. Alles wat je doet spreek je voor en/of na met deze begeleider.

Co-assistenten zijn volwaardig lid van het team en worden – ook door de andere disciplines – ook als zodanig geaccepteerd. De verpleging is blij dat je er bent en legt hun vragen aan je voor. Dus geen gezucht dat je een co-assistent bent en daarom niets voorstelt!

Eindelijk kun je dus zelf aan de slag en hoef je niet alleen mee te lopen. Zelf nadenken over welk recept je wilt voorschrijven of welk beleid het meest gepast is. Je leert visites lopen en overleggen met verpleging en paramedici. Bovenal leer je dat je eigenlijk al heel veel weet en kunt!

Ben je enthousiast geworden? Stuur ons dan je gegevens via het contactformulier en wij nemen contact met je op.

Ik kom binnenkort bij jullie mijn coschap lopen, hoe kan ik mij voorbereiden?

Start allereerst met dit recept voor een mislukt coschap Ouderengeneeskunde.

Lees daarna – supergemotiveerd – ieder geval de informatie onder Dossiers, met name het stuk over omgaan met dementie (met tips over het benaderen van PG bewoners in verschillende fases van dementie) en de informatie over ZZPs, het zorgplan en het syndroom van Korsakov. Bekijk daarna eens de publicatie-historie van de Zorgboog. Hier vind je meer informatie over onderwerpen die binnen de Zorgboog specifiek in de belangstelling staan, zoals de vegetatieve staat en geriatrische revalidatie.

Ervaringen van een co-assistent

Josine

Tot voor kort was het in mijn ogen een vak waar weinig eer aan te behalen viel. De mensen die het betreft zijn al oud en hebben dikwijls chronische ziekten die ertoe geleid hebben dat zij hun laatste dagen helaas niet meer gezond doorbrengen. Tot overmaat van ramp kunnen ze ook nog een vorm van dementie hebben, waardoor communicatie moeilijk verloopt en in onze opleiding wordt je doodgegooid met het adagium: het belangrijkste instrument wat je hebt, is je anamnese.

Toen was het zover dat het coschap ouderengeneeskunde voor de deur stond. Ik kon gelukkig terecht bij De Zorgboog, met als insteek: dan hoef ik in ieder geval niet ver te reizen.
Mijn begeleider bleek een verademing: jong, energiek, enthousiast en ambitieus en minstens zo gedreven om al dat enthousiasme over te brengen. Dat is dus gelukt!

Allereerst heb je niet het gevoel in een ziekenhuis te werken, omdat het een woonvorm is. Maar wel met gediplomeerd personeel dat ervoor zorgt dat het beleid dat uitgestippeld is ook uitgevoerd wordt en bij struikelblokken dit meteen aan kan geven, zodat het beleid er op aan te passen is. Je moet echter wel mee blijven denken, want er lopen veel leerlingen rond. Hierdoor word je gedwongen je beslissingen goed te beargumenteren en dat stelt je in staat er een tweede keer over na te denken. Hierdoor kan het zijn dat je ineens een hele andere kijk op het probleem krijgt.
Je bent huisarts voor de kleine dingen, zoals obstipatie of een urineweginfectie, maar wanneer er complexere problemen komen, zoals een astma cardiale, ben je ook degene die hierop beleid moet uitstippelen. Is het dan bijvoorbeeld wenselijk dat deze patiënt nog naar het ziekenhuis gaat en zo ja, hoe gaat dit geregeld worden? Er zijn vaak nogal wat praktische struikelblokken en pragmatisch hiermee omgaan is een must. Ik vind dat een echte uitdaging.

Er is bij de oudere mens zoveel meer eer te behalen dan alleen op somatisch vlak. Je kunt met allerlei andere disciplines tot oplossingen komen voor problematiek, zonder in de pillendoos te graaien.

En de omgang met de dementerende mens… Ik vond dat lastig. Maar door te doen en door de ondersteuning van het team, kom je een heel eind. Ik had ook het geluk dat Jos Cuijten een lezing kwam houden over de wondere wereld van de dementie, met allerlei handreikingen over hoe de hersenen van een dementerende mens werken en hoe je daarmee om kunt gaan.
Het is namelijk echt mensenwerk en je bent continu bezig met zelfreflectie. Wat in mij maakt dat ik nu deze reactie krijg? 

Je hebt nauw contact met je patiënten, maar ondertussen kun je ook problemen signaleren binnen een afdeling/locatie/organisatie en beleid aanpassen, met als gevolg dat voor een grote groep mensen de kwaliteit van leven verbeterd kan worden.

En ik denk dat het een van de weinige vakken is waarin je je patiënten echt leert kennen, inclusief familie.

Al met al kun je concluderen dat ik op zijn minst enthousiast geworden ben van het vak en dat ik niet uit wil sluiten dat ik hier terug ga komen!

Wil je nog meer lezen?

Klik hier voor de literatuurlijst van de opleiding tot specialist ouderengeneeskunde, met ook een overzicht van handige websites.